ivanovo detstvo

namütenahi
62 yapımı, uyarlama senaryonun en güzel örneklerinden biri olan tarkovski'nin en güzel eserlerinden biri olarak gördüğüm filmidir.

ikinci dünya savaşının karanlık yüzünü; bir çocukla, çaresiz olan bir çocukla anlatmaya çalıştığı filmidir.

çünkü sürüklenmiştir bu çocuk, hayat onu hiç olmadığı yerlere sürüklemiş, tarkovski'de süreklenen bu çocukla savaşın çirkinliğini gözler önüne sermiştir.


düşünün ki cepheden cepheye koşan( casusluk yaparak) ülkesi için bir şeyler yapmaya çalışan bir çocuktur ivan; bakalım bu çocuk her şeye rağmen hayatta kalabilecek midir?

benim için filmi izlemek büyük bir zevkti. siyah-beyaz sahneler bize bir an gerçekten savaştaymışız gibi hissettiriyor.

bir de yönetmenin bir röportajında filmi neden çektiğini anlatan cümlesi vardır ki, filmin neden çekildiğini apaçık gözler önüne seriyor:

"Savaşa karşı duyduğum bütün kini ve nefreti izleyiciye aktarmak istedim."