en iyi arkadaşı kaybetmek

radikal kemalizm
Tecrübe edilebilecek en vahim olaylardan birisidir.

Hayatımda Okula ilk kez başladığımda ilk sıra arkadaşım olan ve aynı zamanda 16 senedir tanıdığım bir dostumla senelerdir konuşmuyoruz bile. Öyle ki abisinin düğününe beni zahmet edip çağırmadı bile.

Sanırım 2017 kasım'ında doğum gününü kutlamıştım. Ama daha sonra o benimkini kutlamadı. Buna rağmen bundan 10 ay kadar önce ben yine kendisine mesaj attım ve görüşmek istediğimi söyledim. O da istanbul'da olmadığını söyledi, haberleşiriz ben dönünce dedi. Ama 10 aydır hiç ses seda çıkmadı.

Ben üzerime düşeni yaptım ve iki kez adım attım. Bundan sonra da atmayı düşünmüyorum.

adalet
Aslında en iyi ikisinden birini kaybettim aslında tamamen benim salaklığımdan oldu. Her mecradan ayrı ayrı engelledi. Sadece engelleri açtırabilmek için bile 3 ay insanların vasıtasıyla dil döktüm anca açtı.

Olay ise şöyle olmaktadır; İstanbulda bulunan arkadaşımla yaklaşık 4 yıldır okul sebebiyle yan yana gelememiştik (yurtdışındayım) ve beni ısrarla çağırmaktaydı bir iki kere reddettim sonunda "olabilir belki" dedim ve ben bunu der demez plan yapmaya başladı. O kadar hevesle yapıyordu ki "hayır" diyemedim resmen. Nasıl para biriktireceğime kadar her şeyi planladı, bir kısmınıda o karşılayacaktı ama gerçek hayat pek plana uymuyor ancak bunu da söyleyemedim çünkü kırılmasından çok korktum (öyle ottan püsürden korkan biri değilim ama sevdiğim insanları hayal kırıklığına uğratıp üzmek en kötü kabusumdur). Bir de sevgili faktörü var tabi çünkü arkadaşım hemcinsim değildi sonuçta ve ben "X'in yanına gidiyorum bir haftalığına" dediğim anda anlaşılabilir bir şekilde ortalık bayram yerine dönecekti.

Neyse işte "Perşembe ailene de söyle de haberleri olsun buradan da oraya geçersin" dedi. Zaten yanına gelebilsem problem ailenin yanına geçmek problem değil. Perşembeye kadar ne diyceğimi düşündüm ama aklıma bir bok gelmiyor. E yalan söylemek istemyorum haliyle çünkü en yakınım, vicdanen kötü olurum o zaman. Sonunda perşembe günü geldi ama tüm gün karnıma kramplar girdi ve en sonunda telefonum çalmaya başladı ama ne çalmak. Sanki ruhumu bedenimden çekiyorlar. Kitlenip kaldım açamadım. İki gün boyunca defalarca aradı açamadım, mesaj da atamadım haliyle. Bir şey oldu sanmış diğer en yakın arkadaşımı arayıp problem olmadığını anlamış (o sırada ufak çaplı bir kaza geçirmeyi ciddi ciddi istedim). Her yerden engellemiş ama böyle bir engelleme şekli yok yani. Youtube'dan bile engellemiş yani siz düşünün.

3 ay boyunca diğer yakın arkadaşım vasıtasıyla mesajlar gönderiyorum ama yok nuh diyor peygamber demiyor. En sonunda Gılgamış Destanı kıvamında bir mesaj yazıp gönderdim arkadaşa. Dedim bunu ilet sorarsa da halimi anlat (ağır bunalımdaydım çünkü sırtımı dayadığım iki kişiden biri kolay değil). Bunu dedim hemen sonra olumsuz mesajı gece görmeyeyim diye (neden gece görmek istemediğim hakkında bir fikrim yok veya şu an hatırlayamıyorum) telefonu falan kapattım emektar mp3 çalarımdan açtım en efkarlısından bir şarkı o şekilde sızıp kaldım. Sabaha bir baktım kaldırmış engelleri. Heycandan ve mutluluktan resmen takla atarak uyandım sabah.

Buraya kadar çok güzel çok iyi ama bundan sonra ne yapacağım hakkında hiç bir fikrim yok. Önümüzdeki günlerde bir şey planlayabilirim. Eğer yaparsam güncellerim burayı. Ha birde fikirlere ve tüm yardımlara açığım.
2
-->